ບົດລາຍງານນີ້ສຶກສາວ່າຂໍ້ກຳນົດດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມໃນຂະແໜງກະສິກຳ, ປ່າໄມ້ ແລະ ປະມົງ (Ag-ERPs) ທີ່ຢູ່ໃນຂໍ້ຕົກລົງການຄ້າລະດັບພາກພື້ນ ມີຜົນກະທົບຕໍ່ກົດໝາຍ ແລະ ກອບການບໍລິຫານພາຍໃນຂອງສີ່ປະເທດ ໄດ້ແກ່ ຄອສຕາຣິກາ, ເຄນຢາ, ມາເລເຊຍ ແລະ ອາຟຣິກາໃຕ້ ແນວໃດ. ຜົນການວິເຄາະພົບວ່າ ຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນເສມືອນຕົວກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດການປະຕິຮູບນະໂຍບາຍ, ເພີ່ມຄວາມເຂັ້ມງວດໃນການຄວບຄຸມສານອັນຕະລາຍ, ຕໍ່ຕ້ານການປະມົງຜິດກົດໝາຍ ແລະ ສົ່ງເສີມການຄ້າໄມ້ທີ່ຖືກກົດໝາຍ. ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພັນທະສາກົນ ແລະ ນະໂຍບາຍແຫ່ງຊາດມີລັກສະນະເກື້ອກູນກັນຫຼາຍມິຕິ ໂດຍປະສິດທິຜົນຂອງການນຳໄປປະຕິບັດຂຶ້ນກັບສັກຍະພາບຂອງສະຖາບັນພາຍໃນປະເທດ ແລະ ຄວາມສອດຄ່ອງລະຫວ່າງເປົ້າໝາຍດ້ານເສດຖະກິດກັບຂໍ້ກຳນົດດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ. ບົດຮຽນຈາກປະເທດເຫຼົ່ານີ້ເປັນພື້ນຖານອັນມີຄຸນຄ່າສຳລັບປະເທດອື່ນໆ ໃນການສ້າງລະບົບອາຫານ ແລະ ການກະສິກຳທີ່ຍືນຍົງ ແລະ ມີຄວາມທົນທານຫຼາຍຂຶ້ນ ທ່າມກາງແນວໂນ້ມການປັບໃຫ້ນະໂຍບາຍການຄ້າທົ່ວໂລກເປັນມິດຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມຫຼາຍຂຶ້ນ.
