ຜ່ານຫຼາຍຊົນລຸ້ນຂອງການສັງເກດ ແລະ ການທົດລອງ ຊາວໄຕ (Tay) ໃນແຂວງບັກການ ໃນພາກພູດອຍພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ ໄດ້ພັດທະນາລະບົບກະສິກຳທີ່ຊັບຊ້ອນ ວັດທະນະທຳການປະຕິບັດ ແລະ ຖານຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ ທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບແວດລ້ອມຂອງພວກເຂົາ. ໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ເກັບກ່ຽວຈາກການສຳຫຼວດ ການສຳພາດ ແລະ ການສົນທະນາກຸ່ມ ບົດຄວາມນີ້ໄດ້ບັນທຶກຄວາມຮູ້ນີ້ບາງສ່ວນ ແລະ ບົດບາດຂອງມັນໃນການສະໜັບສະໜູນການຜະລິດກະສິກຳ. ແຕ່ການສຶກສານີ້ຍັງພົບວ່າ ການປ່ຽນແປງອາກາດໃນປັດຈຸບັນເກີດຂຶ້ນໃນອັດຕາທີ່ໄວກວ່າຄວາມສາມາດຂອງຖານຄວາມຮູ້ນີ້ໃນການປັບຕົວ. ຜະລິດຕະພາບກະສິກຳຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼາຍ ໂດຍຜູ້ຊາຍໄດ້ອອກໄປຫາວຽກນອກການກະສິກຳ ເພື່ອຊົງເສີມລາຍຮັບ. ການໃຊ້ສານເຄມີກະສິກຳເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼາຍ ແລະ ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດລົງຂອງສຸຂະພາບປະຊາກອນໃນທ້ອງຖິ່ນ. ບົດບາດທາງເພດໃນຊຸມຊົນກໍໄດ້ປ່ຽນແປງ ໂດຍແມ່ຍິງໄດ້ຮັບພາລະຫນ້າທີ່ເພີ່ມເຕີມໃນການເຮັດກະສິກຳ. ບົດຄວາມນີ້ສະເໜີວ່າ ຖ້າຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງຖືກນຳໄປປະສົມໃນແຜນການປັບຕົວ ແລະ ນະໂຍບາຍໄດ້ດີຂຶ້ນ ການອະນຸລັກ ແລະ ການນຳໃຊ້ຂອງມັນຈະຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມທົນທານຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດໃຫ້ແກ່ຊຸມຊົນພື້ນເມືອງ ແລະ ນອກເນືອຈາກນັ້ນ. ໃນເວລາດຽວກັນ ມັນຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເນື່ອງຈາກລັກສະນະ ຄວາມໄວ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງຂອງການປ່ຽນແປງອາກາດໃນພື້ນທີ່ຊາຍຂອບຫຼາຍແຫ່ງ ເກີດຂຶ້ນໄວກວ່າຄວາມສາມາດຂອງຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງໃນການປັບຕົວ ຮູບແບບຄວາມຮູ້ແບບປະສົມອາດຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ໃຊ້ໄດ້ໃນທາງປະຕິບັດ.
