ປະເທດຫວຽດນາມມີຄວາມເສຍຫາຍສູງຕໍ່ຜົນກະທົບຂອງການປ່ຽນແປງອາກາດ ແລະ ກຸ່ມຊົນເຜົ່າທີ່ທຸກຍາກໃນພື້ນທີ່ທີ່ຖືກລະເລີຍຈະຖືກກະທົບຫນັກກວ່າ. ບົດຄວາມນີ້ເນັ້ນໃສ່ພາກພູດອຍພາກເໜືອ (NMR) ຂອງຫວຽດນາມ ຊຶ່ງເປັນພາກທີ່ທຸກຍາກທີ່ສຸດໃນປະເທດ. ການສຶກສານີ້ໃຊ້ວິທີການກໍລະນີສຶກສາແບບມີສ່ວນຮ່ວມ ເພື່ອປະເມີນຄວາມເສຍຫາຍຂອງຊົນເຜົ່າຫຼັກ 3 ກຸ່ມໃນພາກນີ້ ໄດ້ແກ່ (1) ໄຕ (Tay), (2) ດາວ (Dao), ແລະ (3) ມົ້ງ (Hmong). ຜົນການສຶກສາສະແດງວ່າ ທັງ 3 ກຸ່ມມີຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດໃນວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຊາວໄຕເສຍຫາຍຕໍ່ນ້ຳຖ້ວມ ໃນຂະນະທີ່ຊາວມົ້ງ ແລະ ດາວ ເສຍຫາຍຕໍ່ໄພແຫ້ງແລ້ງ ແລະ ອາກາດໜາວຈັດ. ການສຶກສານີ້ໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈມີຄຸນຄ່າກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນທີ່ສັບຊ້ອນລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍ. ຄວາມເສຍຫາຍຂອງຊຸມຊົນໃນພື້ນທີ່ສຶກສາຖືກເພີ່ມຂຶ້ນໂດຍຄວາມເສຍຫາຍທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໂດຍຄວາມສຳພັນທີ່ສັບຊ້ອນລະຫວ່າງວັດທະນະທຳ ພູມສາດ ຄວາມທຸກຍາກ ການຖືກລະເລີຍ ແລະ ການຂາດການເຂົ້າເຖິງຊັບພະຍາກອນ ແລະ ທຶນ. ນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງການມອງເກີນກວ່າມາດຕະການທາງເຕັກນິກແບບງ່າຍ ໂດຍນະໂຍບາຍ ແລະ ຜູ້ຕັດສິນໃຈຈຳເປັນຕ້ອງແກ້ໄຂທັງເງື່ອນໄຂດ້ານອາກາດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນດ້ານອາກາດ ຮວມທັງຕົວຂັບເຄື່ອນຂອງຄວາມເສຍຫາຍທາງສັງຄົມ. ເພື່ອດ້ວຍການລວມກັນຂອງແນວທາງເຫຼົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ວາງແຜນຈຶ່ງສາມາດພັດທະນາມາດຕະການທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ ເພື່ອຮອງຮັບ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເສຍຫາຍທີ່ມີຢູ່ ແລະ “ຄວາມເສຍຫາຍໃໝ່” ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກລະບົບມະນຸດ–ສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ກຳລັງປ່ຽນແປງຢ່າງລວດໄວ.
