ເປັນເວລາຫຼາຍສັດຕະວັດ ຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໃນພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ ໄດ້ພັດທະນາລະບົບການກະສິກໍາທີ່ຊັບຊ້ອນ ແລະ ເໝາະສົມກັບສະພາບແວດລ້ອມຂອງພວກເຂົາ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງລະບົບນີ້ອີງໃສ່ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ ທີ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບການປັບຕົວໃຊ້ຊັບພະຍາກອນທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ໃນໄລຍະຫຼັງມານີ້ໄດ້ເນັ້ນໃສ່ການເພີ່ມຄວາມທົນທານຕໍ່ຄວາມສ່ຽງຈາກການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ. ບົດຄວາມນີ້ອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ໄດ້ຮວບຮວມດ້ວຍວິທີການຄຸນນະພາບປະສົມ ໃນບ້ານ 10 ແຫ່ງໃນແຂວງບັກການ ພາກເໜືອຂອງປະເທດ. ມັນໄດ້ບັນທຶກຕົວຢ່າງການຜະລິດກ້ວຍ ແລະ ພືດຢາ; ຂ້າວໂພດ ແລະ ຖົ່ວດິນແດງ; ມັນດ້າງ, ພາກຊີເຣຍ ແລະ ຂ້າວໂພດ; ແລະ ຖົ່ວຂຽວ ເປັນລະບົບການກະສິກໍາທີ່ຜະສົມຜະສານພືດພື້ນເມືອງ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ທົນຕໍ່ຄວາມແຫ້ງແລ້ງ, ເພີ່ມປະສິດທິຜົນການໃຊ້ນໍ້າ, ປັບປຸງດິນ, ຫຼຸດການໃຊ້ສານເຄມີກະສິກໍາ, ຮັກສາປະເພນີອາຫານ, ສະໜັບສະໜູນຄວາມເທົ່າທຽມທາງເພດ, ແລະ ເພີ່ມລາຍຮັບຂອງຄອບຄົວກະສິກອນທີ່ຢູ່ໃກ້ເສັ້ນຄວາມຍາກຈົນ. ໂດຍລວມ ການສຶກສານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ ແລະ ການກະສິກໍາແນວນິເວດ ສາມາດເພີ່ມຄວາມທົນທານທາງສັງຄົມ ເສດຖະກິດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ, ຫຼຸດຄວາມສ່ຽງ ແລະ ເສີມສ້າງຊີວິດການເປັນຢູ່ໃນຊຸມຊົນທີ່ອ່ອນໄຫວ. ໃນຂະນະທີ່ຊຸມຊົນໃນ Global South ກໍາລັງຄົ້ນຫາຄໍາຕອບຕໍ່ຄວາມທ້າທາຍທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈາກການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ, ບົດຄວາມນີ້ເຫັນວ່າ ຜູ້ວາງນະໂຍບາຍຄວນທົບທວນ, ສະໜັບສະໜູນ ແລະ ສົ່ງເສີມຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງທີ່ມີຢູ່ໃນຊຸມຊົນເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອຂັບເຄື່ອນອະນາຄົດທີ່ຍືນຍົງຫຼາຍຂຶ້ນ.
