ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းရှိ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများသည် ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကိုက်ညီသော ရှုပ်ထွေးသည့် စိုက်ပျိုးရေးစနစ်များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့ကြသည်။ ထိုစနစ်များ၏ အများစုမှာ ဒေသအတွင်း ရရှိနိုင်သော အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်အသုံးချနိုင်သည့် ရိုးရာဒေသခံအသိပညာပေါ်တွင် အခြေခံထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတုအန္တရာယ်များကို ခံနိုင်ရည်တိုးတက်စေရန်လည်း အလေးပေးလာသည်။ ဤဆောင်းပါးသည် နိုင်ငံမြောက်ပိုင်း ဘက်ကန်ပြည်နယ်ရှိ ကျေးရွာ ၁၀ ရွာတွင် စုဆောင်းထားသော အရည်အသွေးအခြေပြု နည်းလမ်းမျိုးစုံပါဝင်သည့် ဒေတာများကို အခြေခံထားသည်။ ၎င်းသည် ငှက်ပျောသီးနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ ပြောင်းနှင့် ပဲနီ၊ တာရို၊ ပက်ချီရိုင်စပ်စ်နှင့် ပြောင်း၊ အစိမ်းပဲ စသည့် စိုက်ပျိုးရေးစနစ်များတွင် ဒေသထွက်သီးနှံများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းဖြင့် မိုးခေါင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေခြင်း၊ ရေသုံးစွဲမှု ထိရောက်စေခြင်း၊ မြေဆီလွှာအကျိုးရှိစေခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးဓာတုအသုံးပြုမှု လျှော့ချခြင်း၊ အစားအစာယဉ်ကျေးမှုများ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ကျားမတန်းတူညီမျှမှုကို ထောက်ပံ့ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနီးစပ်သော မိသားစုများ၏ ဝင်ငွေတိုးတက်စေခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤလေ့လာမှုသည် ရိုးရာဒေသခံအသိပညာနှင့် အဂရိုအီကောလိုဂျီစိုက်ပျိုးရေး အလေ့အကျင့်များက လူမှုရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို တိုးမြှင့်နိုင်ကြောင်း၊ အန္တရာယ်များကို လျှော့ချနိုင်ကြောင်းနှင့် အစွန်အဖျားရှိ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ခိုင်မာစေနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ Global South တစ်လွှားရှိ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများသည် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုးလာနေသည့် စိန်ခေါ်မှုများအတွက် အဖြေရှာနေသည့်အချိန်တွင် ဤစာတမ်းသည် မူဝါဒချမှတ်သူများအနေဖြင့် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းများအတွင်း ရှိပြီးသား ရိုးရာဒေသခံအသိပညာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်၊ ထောက်ပံ့နှင့် မြှင့်တင်သင့်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။
