ទោះបីជា ស្តង់ដារនិរន្តរភាពដោយស្ម័គ្រចិត្ត (Voluntary Sustainability Standards – VSS) កំពុងទទួលបានការទទួលស្គាល់កាន់តែច្រើនក្នុងការលើកកម្ពស់ការផលិតស្បៀងអាហារ និងខ្សែសង្វាក់តម្លៃដែលមាននិរន្តរភាពក៏ដោយ ក៏ផលប៉ះពាល់របស់វាមិនតែងតែច្បាស់លាស់ ឬមានភាពសន្និដ្ឋានដូចគ្នានោះទេ។ ដោយផ្អែកលើទ្រឹស្តីបណ្ដាញតួអង្គ (Actor-Network Theory) ការសិក្សានេះមានគោលបំណងវិភាគពីរបៀបដែលគំនិតអំពីនិរន្តរភាព ដែលត្រូវបានលើកកម្ពស់ដោយអ្នកគាំទ្រវេទិកាស្រូវប្រកបដោយនិរន្តរភាព (Sustainable Rice Platform – SRP) ត្រូវបានបម្លែងទៅជាការអនុវត្តកសិកម្មជាក់ស្តែង និងលទ្ធផលរបស់វាលើវិមាត្រផ្សេងៗនៃនិរន្តរភាព។ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងនេះ យើងបានប្រើវិធីសាស្ត្រចម្រុះ និងពហុកម្រិត ដែលរួមបញ្ចូលទាំងការវិភាគឯកសារគ្រប់គ្រង និងឧបករណ៍អនុវត្តរបស់ SRP ព្រមទាំងការសិក្សាករណីលម្អិតនៅខេត្តកំពង់ធំ ប្រទេសកម្ពុជា។ ការងារស្រាវជ្រាវនៅទីវាលរួមមានការសង្កេតដោយចូលរួម ការសម្ភាសន៍ជ្រាលជ្រៅជាមួយអ្នកគាំទ្រ SRP ការសម្ភាសន៍ពាក់កណ្តាលមានរចនាសម្ព័ន្ធជាមួយកសិករ និងភាគីពាក់ព័ន្ធមូលដ្ឋាន (n = 57) និងការវាយតម្លៃបរិមាណអំពីលទ្ធផលនិរន្តរភាពរបស់ SRP ដោយផ្អែកលើការស្ទង់មតិគ្រួសារដែលបានរៀបចំតាមវិធីសាស្ត្រសាកល្បងគ្រប់គ្រងដោយចៃដន្យ (n = 275)។ លទ្ធផលស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ដំណើរការរបស់ SRP បានបង្កើតផលវិបាកនៃការបដិសេធការចូលរួម ដោយរួមមានការពង្រឹងអំណាចលេចធ្លោរបស់តួអង្គមួយចំនួននៅក្នុងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ និងការកម្រិតស្វ័យភាពរបស់កសិករខ្នាតតូចក្នុងការសម្រេចចិត្ត និងការអនុវត្ត។ លើសពីនេះ ការសិក្សានេះក៏បង្ហាញថា ការអនុវត្តកសិកម្មតាម SRP មិនបានបង្កើតផលប៉ះពាល់គួរឱ្យកត់សម្គាល់លើវិមាត្របរិស្ថាន សង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចនៃនិរន្តរភាពឡើយ។ យើងអះអាងថា និរន្តរភាព ឬការខ្វះនិរន្តរភាព គឺជាលទ្ធផលដែលអាស្រ័យលើបរិបទកសិកម្មមូលដ្ឋាន ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចលនាកសិកម្មដែលមានឫសគល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ អត្ថបទនេះចូលរួមចំណែកក្នុងការពិភាក្សាអំពីនវានុវត្តន៍កសិកម្ម និងព្រមានប្រឆាំងនឹងដំណោះស្រាយដែលមិនបានដោះស្រាយមូលហេតុនយោបាយនៃការអភិវឌ្ឍដែលមិនមាននិរន្តរភាព។
