ເຖິງແມ່ນວ່າ ມາດຕະຖານຄວາມຍືນຍົງແບບສະໝັກໃຈ (Voluntary Sustainability Standards – VSS) ໄດ້ຮັບການນຳໃຊ້ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍໃນການສົ່ງເສີມການຜະລິດອາຫານ ແລະ ຫ່ວງໂຊ່ມູນຄ່າທີ່ຍືນຍົງຫຼາຍຂຶ້ນ ແຕ່ຜົນກະທົບຂອງມັນກໍບໍ່ໄດ້ຊັດເຈນ ຫຼື ສະຫຼຸບໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນເສມໄປ. ໂດຍອາໄສທິດສະດີເຄືອຂ່າຍຜູ້ກະທຳ (Actor-Network Theory) ການສຶກສານີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອວິເຄາະການແປງອຸດົມຄະຕິດ້ານຄວາມຍືນຍົງ ທີ່ຖືກຜະລິດແລະຜັກດັນໂດຍຜູ້ສົ່ງເສີມ Sustainable Rice Platform (SRP) ໃຫ້ກາຍເປັນການປະຕິບັດກະສິກຳໃນພາກສະໜາມ ແລະ ປະເມີນຜົນລັບຂອງມັນໃນຫຼາຍມິຕິຂອງຄວາມຍືນຍົງ. ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ນຳໃຊ້ແນວທາງການວິຈັຍແບບຜະສົມຜະສານ ແລະ ຫຼາຍລະດັບ ໂດຍຮວມເອົາການວິເຄາະເອກະສານການບໍລິຫານ ແລະ ເຄື່ອງມືການນຳໃຊ້ຂອງ SRP ກັບການສຶກສາກໍລະນີຢ່າງລະອຽດໃນແຂວງກຳປົງທົມ ປະເທດກຳປູເຈຍ. ວຽກງານພາກສະໜາມປະກອບມີການສັງເກດແບບມີສ່ວນຮ່ວມ, ການສຳພາດເຊິ່ງເລິກກັບຜູ້ສົ່ງເສີມ SRP, ການສຳພາດແບບກຶ່ງໂຄງສ້າງກັບຊາວນາ ແລະ ຜູ້ມີສ່ວນໄດ້ສ່ວນເສຍໃນທ້ອງຖິ່ນ (n = 57) ພ້ອມທັງການປະເມີນແບບປະລິມານຂອງຜົນລັບດ້ານຄວາມຍືນຍົງຂອງ SRP ໂດຍອີງໃສ່ການສຳຫຼວດຄົວເຮືອນແບບການທົດລອງຄວບຄຸມແບບສຸ່ມ (n = 275). ຜົນການສຶກສາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂະບວນການຂອງ SRP ກ່ອນໃຫ້ເກີດຜົນລັບແບບກີດກັ້ນ ໂດຍສະເພາະການເສີມສ້າງອຳນາດນຳຂອງບາງກຸ່ມໃນຫ່ວງໂຊ່ອຸປະທານ ແລະ ການຈຳກັດຄວາມເປັນອິດສະຫຼະຂອງຊາວນາລາຍຍ່ອຍໃນການຕັດສິນໃຈ ແລະ ການນຳໃຊ້. ນອກຈາກນັ້ນ ບົດຄວາມນີ້ຍັງສະແດງວ່າ ການປະຕິບັດການປູກເຂົ້າຕາມ SRP ບໍ່ໄດ້ສ້າງຜົນກະທົບຢ່າງມີນັຍສຳຄັນຕໍ່ມິຕິດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ ສັງຄົມ ແລະ ເສດຖະກິດຂອງຄວາມຍືນຍົງ. ພວກເຮົາໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ຄວາມຍືນຍົງ ຫຼື ການຂາດຄວາມຍືນຍົງ ແມ່ນຜົນລັບທີ່ຂຶ້ນກັບບໍລິບົດກະສິກຳທ້ອງຖິ່ນ ຊຶ່ງຖືກຫຼໍ່ຫຼອມໂດຍພະລັງຂັບເຄື່ອນທາງກະສິກຳທີ່ຝັງຮາກໄວ້ໃນປະຫວັດສາດ. ບົດຄວາມນີ້ຊ່ວຍເສີມການຖົງຖຽງກ່ຽວກັບນະວັດຕະກຳກະສິກຳ ແລະ ເຕືອນໃຫ້ລະວັງຕໍ່ແນວທາງແກ້ໄຂທີ່ບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂສາເຫດທາງການເມືອງຂອງການພັດທະນາທີ່ບໍ່ຍືນຍົງ.
