ការសិក្សានេះផ្តោតលើចំណេះដឹងបុរាណដែលបានបង្គររយៈពេលយូររបស់ជនជាតិយ៉ាវនៅខេត្តបាក់កាន ប្រទេសវៀតណាម។ តាមរយៈសតវត្សរ៍នៃការសង្កេត និងការសាកល្បង ជនជាតិយ៉ាវបានអភិវឌ្ឍប្រព័ន្ធកសិកម្មដ៏ស្មុគស្មាញ បទប្បញ្ញត្តិវប្បធម៌ និងមូលដ្ឋានចំណេះដឹងដែលសមស្របជាមួយបរិស្ថានរបស់ពួកគេ។ ទិន្នន័យសម្រាប់ការសិក្សានេះត្រូវបានប្រមូលតាមរយៈការស្ទង់មតិ ការសម្ភាសន៍ និងការពិភាក្សាក្រុម ដើម្បីប្រមូលចំណេះដឹងបុរាណអំពីពូជដំណាំ និងពូជសត្វក្នុងតំបន់ ការព្យាករអាកាសធាតុ និងពេលវេលា និងទីតាំងសម្រាប់ការដាំដុះ។ ដោយវិធីនេះ ការសិក្សានេះបានកត់ត្រាឧទាហរណ៍ពិសេសនៃរបៀបដែលចំណេះដឹងបុរាណត្រូវបានប្រើដោយឡែក និងរួមបញ្ចូលជាមួយចំណេះដឹងវិទ្យាសាស្ត្រ ដើម្បីធ្វើសេចក្តីសម្រេចបានត្រឹមត្រូវ និងជួយសហគមន៍មូលដ្ឋានសម្របខ្លួនទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ ករណីជនជាតិយ៉ាវនៅភាគជើងវៀតណាមគាំទ្រការអះអាងថា ប្រសិនបើចំណេះដឹងបុរាណត្រូវបានរួមបញ្ចូលល្អប្រសើរជាងនេះក្នុងការធ្វើផែនការ និងគោលនយោបាយសម្របខ្លួន ការអភិរក្ស និងការអនុវត្តវានឹងបង្កើនសមត្ថភាពធន់ទ្រាំចំពោះការប្រែប្រួលអាកាសធាតុសម្រាប់សហគមន៍ជនជាតិដើម និងលើសពីនេះទៀត។
