ການສຶກສານີ້ເນັ້ນໃສ່ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງທີ່ສະສົມມາຂອງຊົນເຜົ່າຢາວ ໃນແຂວງບັກການ ປະເທດຫວຽດນາມ। ຜ່ານຫຼາຍສັດວັດຂອງການສັງເກດ ແລະ ການທົດລອງ ຊົນເຜົ່າຢາວໄດ້ພັດທະນາລະບົບການເກັດຕະກຳທີ່ຊັບຊ້ອນ ປະເພນີວັດທະນະທຳ ແລະ ຖານຄວາມຮູ້ທີ່ເໝາະສົມກັບສິ່ງແວດລ້ອມຂອງພວກເຂົາ। ຂໍ້ມູນສໍາລັບການສຶກສານີ້ໄດ້ຖືກເກັບຮວບຮວມຜ່ານການສໍາຫຼວດ ການສໍາພາດ ແລະ ການສົນທະນາກຸ່ມ ເພື່ອເກັບຮວບຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງກ່ຽວກັບພັນພືດ ແລະ ພັນສັດທ້ອງຖິ່ນ ການຄາດຄະເນອາກາດ ແລະ ເວລາ ແລະ ສະຖານທີ່ໃນການເພາະປູກ। ໃນການນີ້ ການສຶກສາໄດ້ບັນທຶກຕົວຢ່າງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງການນໍາໃຊ້ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງທັງແບບໂດຍລໍາພັງ ແລະ ຜະສົມຜສານກັບຄວາມຮູ້ວິທະຍາສາດ ເພື່ອຊ່ວຍໃນການຕັດສິນໃຈທີ່ແມ່ນຍໍາ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນທ້ອງຖິ່ນປັບຕົວຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດ। ກໍລະນີຂອງຊົນເຜົ່າຢາວໃນພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ ສະໜັບສະໜູນຂໍ້ໂຕ້ຖຽງວ່າ ຖ້າຫາກຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງຖືກບູຮະນາການເຂົ້າໃນແຜນການ ແລະ ນະໂຍບາຍການປັບຕົວຢ່າງດີຂຶ້ນ ການອະນຸລັກ ແລະ ການນໍາໃຊ້ຂອງມັນຈະຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມທົນທານຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດໃຫ້ກັບຊຸມຊົນພື້ນເມືອງ ແລະ ນອກເໜືອຈາກນັ້ນອີກດ້ວຍ।
