ໃນບໍລິບົດຂອງຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ ເຂດພູດອຍທີ່ເປັນທີ່ຢູ່ຂອງຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າຈຳນວນຫຼາຍ ກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍຢ່າງຮຸນແຮງ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເສື່ອມໂຊມຂອງຊັບພະຍາກອນ ຄວາມສ່ຽງຈາກພິບັດ ແລະ ຄວາມຍືນຍົງຂອງຊີວິດ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ ແລະ ຊັບພະຍາກອນທ້ອງຖິ່ນ ຖືກມອງຫຼັກໆໃນມຸມ “ການນຳໄປໃຊ້ເພື່ອການພັດທະນາ” ເພື່ອສະໜອງການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ຕະຫຼາດ. ແຕ່ວິທີນີ້ໄດ້ເຜີຍໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍປະການ ເນື່ອງຈາກບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາບົດບາດຂອງຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງໃນຖານະລະບົບຈັດການຊັບພະຍາກອນສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ເຄື່ອງມືການປັບຕົວຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດ. ບົດຄວາມນີ້ສະເໜີວ່າ ໃນຍຸກອາກາດໃໝ່ ຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແນວຄິດຈາກ “ການນຳຊັບພະຍາກອນພື້ນເມືອງໄປໃຊ້” ໄປສູ່ “ການຈັດການຊັບພະຍາກອນສິ່ງແວດລ້ອມຢ່າງຍືນຍົງ” ໂດຍໃຫ້ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງເປັນພື້ນຖານສະຖາບັນທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ ໃນການຄວບຄຸມການໃຊ້ທີ່ດິນ ນ້ຳ ປ່າໄມ້ ແລະ ຊີວະນານຸພັນ ພ້ອມທັງສະໜັບສະໜູນການນຳໃຊ້ແນວທາງປັບຕົວຕາມທຳມະຊາດ ກະສິກຳນິເວດ ແລະ ກະສິກຳປ່ອຍຄາບອນຕ່ຳ. ຜ່ານການທົບທວນທິດສະດີ ແລະ ການວິເຄາະການຈັດການຊັບພະຍາກອນຂອງຊຸມຊົນໃນເຂດພູຂອງຫວຽດນາມ ບົດຄວາມນີ້ໄດ້ອະທິບາຍບົດບາດຂອງຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງໃນການຫຼຸດຄວາມສ່ຽງດ້ານອາກາດ ການເພີ່ມຄວາມທົນທານຂອງຊີວິດ ແລະ ສະເໜີທິດທາງນະໂຍບາຍເພື່ອການປະສານຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງເຂົ້າກັບການຈັດການຊັບພະຍາກອນ ແລະ ການປັບຕົວຕໍ່ການປ່ຽນແປງອາກາດໃນຫວຽດນາມ.
