ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု၏ အင်အားနှင့် မသေချာမှုများ တိုးလာနေသော အခြေအနေတွင် တောင်တန်းဒေသများသည် လူမျိုးစုအနည်းစုများ အများစုနေထိုင်ရာဒေသများဖြစ်ပြီး သဘာဝရင်းမြစ်များ ပျက်စီးခြင်း၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အန္တရာယ်များနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တည်တံ့နိုင်မှုတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ပြင်းထန်သည့် စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဒေသခံဉာဏ်ပညာနှင့် သဘာဝရင်းမြစ်များကို အများအားဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် စျေးကွက်များအတွက် “အလွန်အကျွံအသုံးချခြင်း” အမြင်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤချဉ်းကပ်မှုသည် ဒေသခံဉာဏ်ပညာကို ပတ်ဝန်းကျင်သဘာဝရင်းမြစ် စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်တစ်ခုအဖြစ်နှင့် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ ပြောင်းလဲနိုင်သော ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အပြည့်အဝ မထည့်သွင်းထားသည့် ကန့်သတ်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။ ဤစာတမ်းသည် ရာသီဥတုခေတ်သစ်တွင် “ဒေသခံရင်းမြစ်များကို အသုံးချခြင်း” မှ “တည်တံ့သော ပတ်ဝန်းကျင်သဘာဝရင်းမြစ် စီမံခန့်ခွဲမှု” သို့ အတွေးအခေါ်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်ကြောင်း အဆိုပြုထားသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ဒေသခံဉာဏ်ပညာကို မြေ၊ ရေ၊ သစ်တောနှင့် ဇီဝမျိုးစုံလင်မှု အသုံးပြုမှုကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနိုင်သော အလွတ်သဘော အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ အခြေခံအဖြစ် ပြန်လည်နေရာချထားပြီး သဘာဝအခြေပြု လိုက်လျောညီထွေမှုနည်းလမ်းများ၊ အီကိုလိုဂျီ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကာဗွန်နည်းစိုက်ပျိုးရေးများကို အားပေးသည်။ မြောက်ပိုင်းဗီယက်နမ်၏ တောင်တန်းဒေသများရှိ လူထုအခြေပြု သဘာဝရင်းမြစ် စီမံခန့်ခွဲမှုအလေ့အကျင့်များကို သီအိုရီနှင့် လေ့လာမှုများဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ ဒေသခံဉာဏ်ပညာ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ရာသီဥတုအန္တရာယ် လျှော့ချခြင်း၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ခံနိုင်ရည် တိုးမြှင့်ခြင်းတို့တွင် ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီး ဗီယက်နမ်တွင် ဒေသခံဉာဏ်ပညာကို သဘာဝရင်းမြစ် စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု လိုက်လျောညီထွေမှုတွင် ပေါင်းစည်းရန် မူဝါဒဆိုင်ရာ ဦးတည်ချက်များကို အဆိုပြုထားသည်။
